Μια φυλετικά διαχωρισμένη τάξη – Μια συζήτηση για το διαφορετικό και πώς αντιμετωπίζεται με το πνεύμα της ορθόδοξης Πεντηκοστής!

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων

<iframe width="640" height="360" src="//www.youtube.com/embed/SXueRD_mCEU?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

 

Δείτε σε :

http://alliotikathriskeytika.blogspot.gr/2013/09/blog-post_3336.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&

 

Κι αφού συζητήσαμε την ταινία και το μήνυμά της μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συζήτησή μας σχετικά στην ιστοσελίδα του τμήματός μας.

Θα είναι χαρά μας να συμβάλλετε κι εσείς με τις δικές σας σκέψεις. Σας περιμένουμε.

1. Αγγελική Καρυώτη, Γ1 : Σ΄ αυτό το βίντεο παρουσιάζεται μία τάξη η οποία βρίσκεται κάτω από ένα πείραμα. Έκπληκτοι μπορούμε να παρατηρήσουε την άσχημη αντίδραση των μαθητών απέναντι στην δασκάλα, η οποία πραγματοποιεί το πείραμα διάκρισης με έξυπνο αλλά και σκληρό τρόπο. Στο πρώτο στάδιο τα παιδιά αλλάζουν συμπεριφορά και αντιλήψεις ενώ μέσα σε 15 λεπτά γίνονται απόλυτοι ρατσιστές, γεμάτοι κακία. Έπειτα οι μαθητές που βρίσκονται στην ανώτερη ομάδα νιώθουν καλύτεροι και συμπεριφέρονται άσχημα ακόμα και στους ίδιους τους τούς φίλους, όπως παραδέχονται κι οι ίδιοι, σαν τους μαύρους που αποκαλούν νέγρους.
   

   Reply
2. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΒΟΥΗΣ, Β1 : Στην αρχή ήμουν πολύ περίεργος για το πώς γίνεται τόσο μικρά παιδιά να καταλάβουν το τι είναι ρατσισμός κι έμεινα έκπληκτος όταν είδα τί σκέφθηκε για να πετύχει το στόχο της η δασκάλα. Όταν είπε στα παιδιά ότι αυτοί με τα γαλανά μάτια είναι ανώτεροι από αυτούς με τα καφέ μάτια, αναρρωτήθηκα αν σκοπός της ήταν να κάνει τους μαθητές της αντιρατσιστές ή το αντίθετο. Φυσικά, την επόμενη ημέρα που είπε στους μαθητές ότι το σωστό είναι πως αυτοί με τα καστανά μάτια είναι ανώτεροι και ότι αυτό που τους είπε χτες ήταν ψέμματα, τότε άρχισα να καταλαβαίνω το έξυπνο σχέδιό της για να κάνει τα παιδιά να καταλάβουν πόσο κακό πράγμα είναι ο ρατσισμός. Επίσης, κατάλαβα ότι αν στις μικρές ηλικίες χρησιμοποιήσεις ζωντανό παράδειγμα για κάτι, ακόμα και για τον ρατσισμό, τότε αυτό χαράσσεται βαθειά μέσα τους και μένει για όλη την υπόλοιπη ζωή τους μέσα στο μυαλό τους, έτσι ώστε να έχουν καλή συμπεριφορά (να μην είναι ρατσιστές στο συγκεκριμένο παράδειγμα).
   

   Reply
3. Σαββίνα Εργά, Γ1 : Στο βίντεο που παρακολουθήσαμε, ο δάσκαλος της τάξης προσπαθεί να μάθει στα παιδιά για τις διακρίσεις του ρατσισμού. Αρχικά προσπαθεί να μπερδέψει τα παιδιά, τα χώρισε στους καστανομάτηδες και στους γαλανομάτηδες. Τα συναισθήματα των παιδιών είναι ανάμεικτα. Τα παιδιά που κατηγορούσαν κάθε φορά τα άλλα σαν κατώτερα, άρχισαν όταν μπήκαν εκείνα στην κατώτερη ομάδα να πέφτουν στα μαθήματά τους γιατί ήταν στενοχωρημένα από την τιμωρία τους. Επίσης τα παιδιά θύμωναν και πίστευαν ότι ο γιακάς που φορούσαν τα ξεχώριζε και τους προκαλούσε την αποτυχία. Τέλος, αφού τα παιδιά συζήτησαν μεταξύ τους τί συνέβη, καταλάβανε το λάθος να ξεχωρίζεις κάποιον για οποοδήποτε λόγο. Σημαντικο είναι ότι μερικά παιδά προσπάθησαν και κατάφεραν να σκίσουν τους μισητούς γιακάδες που τα στενοχώρησαν. Οι προκαταλήψεις, σκέφτομαι, από το παράδειγμα αυτό, σαν τους γιακάδες, πολύ δύσκολα φεύγουν.
   Στη συνέχεια τα παιδιά που μεγάλωσαν κατά δεκαπέντε χρόνια, έκαναν οικογένεια και παιδιά δικά τους προσκλήθηκαν από τη δασκάλα τους να συζητήσουν πόσο τους επηρέασε στη ζωή τους το πείραμα. Αρχικά, είπαν πώς σκέφτονταν τότε και πως ήταν τόσο μεγάλο το μάθημα που η τάξη έμεινε αγαπημένη σαν οικογένεια και ο καθένας τους ξεχωριστά έμαθε τα παιδιά και τους γύρω τους να μην διακρίνουν για κανένα λόγο κανέναν.
   Στο τελευταίο στάδιο της ταινίας βλέπουμε μια διαφορετική ομάδα, αυτή τη φορά το πείραμα γίνεται από μια πολιτεία της Αμερικής σε σωφρονιστκούς υπαλλήλους για να μη διακρίνουν τους διαφορετικής φυλής, χρώματος, φρονημάτων φυλακισμένους τους. Χωρίζονται πάλι σε δυο ομάδες, σ΄αυτούς που έχουν γαλανά μάτια (οι αδικημένοι, εδώ) και στους με καστανά μάτια (οι ευνοημένοι, τώρα). Και στις δυο ομάδες υπάρχουν μαύροι και άσπροι άνθρωποι, επομένως δεν διακρίνεται το χρώμα του δέρματος αλλά των ματιών. Νιώθουν πολύ άβολα οι γαλανομάτηδες, δεν μπορούν να αντικρούσουν τα λανθασμένα επιχειρήματα, νιώθουν απελπισία να αντιδράσουν, αφού ό,τι κι αν κάνουν αποδεικνύεται λάθος συμπεριφορά και επικρίνεται. Μ΄ αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνονται “στο πετσί τους” τις διακρίσεις που οι ίδιοι πιθανόν έκαναν στους φυλακισμένους που φυλάσσουν”.
   

   Reply
4. Είναι πραγματικά ευχάριστη η έκπληξή μου που οι μαθητές και μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου έχουν τόσο σωστές κρίσεις και μπορούν να αντιλαμβάνονται λεπτές διαφορές και να τις επισημαίνουν με ευθύτητα. Μπορούν λοιπόν να διαπαιδαγωγηθούν να γίνουν σωστοί πολίτες, αληθινής δημοκρατίας. Ελπίζουμε οι καθηγητές τους να μην τους βλέπουμε σαν παιδιά, γιατί τότε θα κάνουμε εμείς διακρίσεις και θα είναι επώδυνα τα αποτελέσματα. Μη γένοιτο!
   

   Reply
5. ΜΑΓΚΟΥ ΕΛΕΝΑ, Γ2 : Τα συναισθήματά μου από το βίντεο αυτό είναι πολλά. Αρχικά ένιωσα χαρά για την ιδέα της δασκάλας, αλλά στη συνέχεια ένιωσα αρκετά παράξενα και άβολα για το πώς άλλαζαν οι χαρακτήρες των παιδιών. Τα παιδιά χωρίζονταν σε ομάδες και συνεχώς τσακώνονταν μεταξύ τους για ανόητους λόγους. Η πρώτη μέρα όπου οι γαλανομάτηδες ήταν οι έξυπνοι προκάλεσε πολλούς καβγάδες μεταξύ των παιδιών. Τα παιδιά με τα καστανά μάτια ένιωθαν πως είναι κατώτερα από τα άλλα και απομονώνονταν. Το βίντεο αυτό με βοήθησε να καταλάβω ακόμα περισσότερο το ρατσισμό, το πώς νιώθει ο καθένας που αντιμετωπίζει τον ρατσισμό. Και κατάλαβα πως για να καταλάβω πώς νιώθει ο άλλος πρέπει να τον βιώσω για να συμπάσχω μαζί του πραγματικά.
   

   Reply
6. ΜΑΡΑΚΑ ΜΑΡΙΑ, Γ2: Το βίντεο που παρακολουθήσαμε μας μιλάει για μερικά παιδιά σε κάποιο σχολείο της Αμερικής που συζητούν με τη δασκάλα τους για τους ανθρώπους που έχουν διαφορετικό από το δικό τους χρώμα, άλλη θρησκεία, άλλο πολιτισμό και το διαφορετικό το κοροϊδεύουν, δεν μιλάνε στους ανθρώπους αυτούς ούτε τους κάνουν παρέα. Για να διδάξει στους μαθητές της αυτή η δασκάλα πόσο άσχημο πράγμα είναι οι διακρίσεις χώρισε σε ομάδες τα παιδιά σε παιδιά με μπλε μάτια και σε καστανά. Την μία μέρα εξύψωσε τα παιδιά με τα γαλανά και την επόμενη τα παιδιά με τα καστανά μάτια και αντίστοιχα την άλλη ομάδα την κάνανε να νιώθει κατώτερη. Στο διάλειμμα εκφράστηκε η χειρότερη μορφή ρατσισμού, αφού δεν έπαιζαν με τα παιδιά που θεωρούσαν κατώτερα, δεν τους μιλούσαν, δεν είχαν δικαίωμα να πιουν νερό από τη βρύση, θεωρούνταν λιγότερο έξυπνα, τσακώθηκαν, χτύπησαν το ένα το άλλο, που πριν ήταν φίλοι, και μίσησαν το ένα το άλλο. Όταν πια κατάλαβαν και οι δύο πλευρές με το να ζήσουν το ρατσισμό ποια είναι τα λάθη αυτής της διάκρισης, συζήτησαν με τη δασκάλα τους όλα μαζί ότι ποτέ πια δεν θα έκαναν διακρισεις για κανέναν διαφορετικό από αυτούς άνθρωπο. Και το τήρησαν, το δίδαξαν στα παιδιά τους και το εφάρμοσαν στη σχέση τους με τους συνανθρώπους τους.
   

   Reply
7. ΣΑΒΒΙΝΑ ΜΑΓΚΟΥ, Γ2 : Το ντοκυμαντέρ με τίτλο “Μια τάξη φυλετικά χωρισμένη” μου προκάλεσε συναισθήματα ενθουσιασμού και βαθειές εντυπώσεις. Αρχικά απόρησα με τον τρόπο που η δασκάλα διάλεξε να διδάξει τον ρατσισμό στα παιδιά. Όταν κατάλαβα τί έκανε θαύμασα τη δασκάλα γιατο πώς σκέφθηκε να πραγματοποιήσει το πείραμά της αυτό και πώς τελικά το πραγματοποίησε ώστε ρεαλιστικά να το βιώσουν οι μαθητές της. Καθώς έβλεπα το βίντεο μπήκαν κι εγώ στο ρόλο των παιδιών κι “έμαθα” κι εγώ μαζί τους τί νοιώθει ο “άλλος”. Μ΄ αυτόν τον τρόπο διδάχτηκαν ένα μάθημα πολύ σημαντικό για την υπόλοιπη ζωή τους. Κατάλαβα πως με έναν απλό φαινομενικά τρόπο με ένα συναρπαστικά ρεαλιστικό παιχνίδι βίωσαν το ρατσισμό κι απέκτησαν τα συναισθήματα που νιώθει ένας άλλος όταν του φέρονται ρατσιστικά. Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αφού δεν θέλω να νιώθω κατώτερη, να μην κάνω κι εγώ τον άλλο να νιώθει έτσι.
   

   Reply
8. Θεόφιλος Βούης, Γ1 : Όταν η δασκάλα άρχισε να μιλάει στους μεγάλους πλέον μαθητές εντυπωσιάστηκα από το πόσο πολύ τους είχε μείνει το περιστατικό αυτό στη μνήμη. Επίσης, το παράξενο είναι ότι ενώ ήταν μικρά παιδιά όταν τους δίδαξε πόσο άσχημο πράγμα ήταν ο ρατσισμός, μ΄αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο το θυμόντουσαν σε ολόκληρη τη ζωή τους, αλλά το εφάρμοσαν και ανέφεραν παραδείγματα πώς συμπεριφέρθηκαν πλέον σε ανθρώπους που ήταν “διαφορετικοί”, τους κατάλαβαν και τους σεβάστηκαν.
   

   Reply
9. Μάγκου Έλενα, Γ2 : Αφού παρακολουθήσαμε το παραπάνω βίντεο μιλήσαμε για τον πύργο της Βαβέλ και για την Πεντηκοστή και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως οι διακρίσεις και στις τρεις περιπτώσεις κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται πολύ άσχημα. Στην εικόνα της Βαβέλ η αλαζονία οδήγησε τους ανθρώπους στο να χάσουν την γλωσσική άρα και πολιτισμική τους επικοινωνία μεταξύ τους. Στο βίντεο η διαφορετικότητα απομόνωσε τα παιδιά. Η Πεντηκοστή λοιπόν, ο ερχομός του Αγιου Πνεύματος στην ανθρώπινη ιστορία μας έκανε ένα πολύτιμο δώρο. Με την επιφοίτησή Του στις καρδιές μας μας οδήγησε να μπορούμε πάλι να συννενοούμαστε και να επικοινωνούμε στην γλώσσα της αγάπης του Θεού κα αναμεταξύ μας, κι αυτό όποτε επιτυγχάνεται μας κάνει τρεις φορές ευτυχισμένους, δηλαδή μακάριους!
   

   Reply
10. ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΛΑ, Γ2: Η διήγηση του πύργου της Βαβέλ, όπως φαίνεται στην εικόνα του βιβλίου μας σχετίζεται αμεσα με το περιεχόμενο του βίντεου που είδαμε, αφού τα παιδιά χωρίζοντας τους εαυτούς τους σε καστανομάτηδες και γαλανομάτηδες, έπαθαν σύγχιση κι έχασαν την ενότητα, χωρίστηκαν οι “γλώσσες”, οι τρόποι επικοινωνίας τους και σταμάτησαν να συνεργάζονται αρμονικά.
    

    Reply
11. Μπουλαφέντης Χρήστος, Γ2 : Ο πύργος της Βαβέλ διηγείται ότι οι άνθρωποι θέλαν να χτίσουν ένα πολύ υψηλό κτίριο ώστε να φτάσουν αλαζονικά το Θεό. Ο Θεός για να μην εξαφανιστεί μέσα στην υπερηφάνεια η προσωπικότητά τους σύγχισε τις γλώσσες τους, διψάστηκαν κι έτσι δεν μπορούσαν πια να δουλεψουν ομαδικά, έτσι το “όνειρό τους” έμεινε απραγματοποίητο. Και στο βίντεο η διάκριση σε ένα φυσικό δημιούργημα, το χρώμα των ματιών των παιδιών, τα δίχασε, γεννήθηκε μεταξύ τους το αίσθημα ότι έγιναν διαφορετικά και δεν δούλευε πια η ομάδα τους αρμονικά. Όπως είδαμε στο βίντεο η κάθε ομάδα ανθρώπων για να έχει σωστά αποτελέσματα πρέπει να συνεργάζεται με κατανόηση και χωρίς διακρίσεις. Το ίδιο κατ΄επέκταση ισχύει και στις ανθρώπινες κοινωνίες. Όπου υπάρχουν διακρίσεις δεν υπάρχει επιθυμητό αποτέλεσμα.
    

    Reply
    • ΜΑΝΟΛΗΣ ΣΑΒΒΑΣ ΜΟΥΣΕΛΛΗΣ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΣ ΛΥΣΓΑΡΗΣ, Γ2 : Στην εικόνα του ατελή πύργου της Βαβέλ βλέπουμε ότι ο Θεός εμποδίζει την αλαζονία των ανθρώπων και αλλάζει τη γλώσσα που μιλάνε για να μην τους αφανίσει σαν το διάβολο η υπερηφάνειά τους.
      

      Reply
    • ΣΑΒΒΙΝΑ ΜΑΓΚΟΥ, Γ2 : Οι ομοιότητες της διήγησης για τον Πύργο της Βαβέλ και του βίντεο με το πείραμα για το ρατσισμό είναι δύο : 1) στην πρώτη ο Θεός για να τους τιμωρήσει από τη βλασφημία (που θέλανε να χτίσουν πύργο “μέχρι τον ουρανό και το Θεό”) σύγχισε τις γλώσσες των κατασκευαστών με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συννενοηθούν για την ολοκλήρωση της κατασκευής, έτσι “διακρίθηκαν” μεταξύ τους και διαλύθηκαν, όπως έγινε στη δεύτερη περίπτωση όπου τα παιδιά με διαφορετικό χρώμα ματιών δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν τις εργασίες του επιτυχώς. 2) στην διήγηση της Βαβέλ οι εργάτες χωρίστηκαν με βάση τη γλώσσα και στη δεύτερη οι μαθητές χωρίστηκαν με βάση το χρώμα των ματιών τους με αποτέλεσμα κι οι δυο ομάδες να νιώθουν διαφορετικά.
      

      Reply
12. Γιάννης Μουσελλής, Γ2 : Το βίντεο που είδαμε με το πείραμα της εκπαιδευτικού σε ζωντανή τάξη μου έδωσε ένα ισχυρό αντιρατσιστικό μήνυμα, επίσης μου έδωσε να καταλάβω πως όλοι οι άνθρωποι πάνω στη γη είμαστε ίδιοι, ξεχωριστοί παρά το χρώμα, τη φυλή, το φύλο, τη θρησκεία, τις συνήθειες που έχουμε.
    

    Reply
13. Μιχαήλου Κώστας, Γ2 : “Στην αρχή όταν τα παιδιά άκουσαν από τη δασκάλα ότι δεν θα κάνουν παρέα με ανθρώπους που έχουν μπλε μάτια και καστανά μάτια, τα παιδιά συμφώνησαν και ξαφνικά το ένα παιδί λέει ότι ο πατέρας τους έχει τα ρατσιστικά στοιχεία αυτά που τους είπε η δασκάλα! Ένοιωσε τότε δυσάρεστα και μπήκε στη θέση όσων κορόϊδευε πριν. Μετά από χρόνια όταν συναντήθηκαν ξανά με τη δασκάλα τους και συζήτησαν για το πείραμα που έλαβαν μέρος, ξαφνιάστηκαν γιατί το πείραμα και τα αποτελεσματά του έγιναν, όπως διαπίστωσαν, αιτία να μείνουν μια αγαπημένη ομάδα, “οικογένεια”, και έβλεπαν πια όλους τους ανθρώπους ίσους!
    

    Reply
    • Τα παιδιά αφού μεγάλωσαν είδαν τη συμπεριφορά τους όταν ήταν μικρά σχετικά με το ρατσισμό. Δεν τους άρεσε καθόλου και δεν ένοιωθαν ωραία. Τώρα που είναι μεγάλοι κατάλαβαν ότι ο ρατσισμός δεν είναι ωραίο και δίκαιο πράγμα γιατους ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικό χρώμα, γλώσσα, εθνικότητα.
      

      Reply
14. Ευανθία Στ., Γ3 : Το έργο της δασκάλας και στην περίσταση με τους μαθητές της και στην περίσταση των φρουρών της φυλακής είναι πολύ σημαντικό και ωφέλιμο για την κοινωνία, αφού με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να είναι ρατσιστές.
    Κατά τη διάρκεια της ταινίας προσπαθούσα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση των αδικημένων και να καταλάβω πώς αισθάνονται όταν υπάρχει διάκριση εναντίον τους. Ακόμα ένιωθα μίσος για τους άλλους που αισθάνονταν ανώτεροι και χτυπούσαν τα άλλα παιδιά. Επίσης αισθάνθηκα μελαγχολία γιατί στις μέρες μας το φαινόμενο του ρατσισμού είναι πολύ έντονο και πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν λόγω των διακρίσεων που γίνονται εις βάρος τους για το χρώμα, την εθνικότητα ή οποιαδήποτε διαφορετικότητα μπορεί να παρουσιάζουν από τους άλλους.
    Τέλος, έντονα ήταν τα συναισθήματά μου για εκείνους που αντιμετώπιζαν το ρατσισμό, αφού φαινόταν στα μάτια τους η απογοήτευση, γιατί ενώ ήξεραν πως οι απόψεις της δασκάλας δεν στέκουν λογικά, δεν ήταν σε θέση να τις αποκρούσουν.
    Ο ρατσισμός είναι ένα φαινόμενο που μαστίζει την κοινωνία μας και που πρέπει ο καθένας μας παίρνοντας για παράδειγμα τη δασκάλα αυτή, να αναλάβει δράση εναντίον του ρατσισμού και της προκατάληψης εναντίον κάποιων ανθρώπων διαφορετικών.