Στα πλαίσια του τρίτου μαθήματος της Γ’ Γυμνασίου, Πεντηκοστή, και
με αφορμή το σχολιασμό του κειμένου της σελίδας 17 : “αγιότης σημαίνει
απελευθέρωση ή μάλλον ελευθερία… μορφές… β) απελευθέρωση από το πάθος
του εγωκεντρισμού – άσκηση και θεραπεία”, πραγματοποιήσαμε με την
ελεύθερη θέληση και επιθυμία των μαθητών της Γ΄ Γυμνασίου μιά έρευνα με
θέμα :
“Για μια βδομάδα προσπαθήστε να επικοινωνήσετε με τους
συνανθρώπους, τους διπλανούς, τους γνωστούς, τους φίλους, τους αγνώστους
βλέποντάς τους ως δυνάμει “θεανθρώπους” κατά χάριν, δηλαδή ως ανθρώπους
μεταμορφωμένους από το Άγιο Πνεύμα σε ξεχωριστούς ανθρώπους που βιώνουν
στην πράξη την δυνατότητα να μοιάζουν στον Θεό με την ελεύθερη θέλησή
τους. Καταγράψτε κατόπιν τί συναισθήματα σας γεννήθηκαν από την εμπειρία
αυτή, πόσο διαφορετικός σας φάνηκε ο κόσμος γύρω σας με τέτοια οπτική
των συνανθρώπων σας, τί επίδραση είχε στους συνανθρώπους σας η δική σας
αυτή οπτική και συμπεριφορά“.
Και να τα αποτελέσματα της έρευνάς μας!
ΣΑΒΒΙΝΑ Μ., Γ2 : Βλέποντας ως δυνάμει “θεανθρώπους”
όλους τους συνανθρώπους μου άρχισα να νοιώθω πρωτόγνωρα συναισθήματα.
Κατ΄ αρχάς άρχισα να βλέπω τον εαυτό μου διαφορετικά. Ανεξάρτητα αν μου
ήταν κάποιος γνωστός, φίλος, ξένος, μόνο και μόνο σκεπτόμενη ότι είμαστε
όλοι ίδιοι, με δυνατότητα να γίνουμε “θεάνθρωποι”, να μοιάζουμε στον
Χριστό, ένοιωθα σεβασμό προς αυτόν κι ότι είμαστε “αδέλφια”.Άρχισα,
επίσης, να παρατηρώ στον εαυτό μου ότι άλλαζα τρόπο σκέψης, αλλά και
αντιμετώπισης των ανθρώπων, γιατί είμαστε όλοι “ίδιοι”. Επιπλέον, εάν
μιλάς με κάποιον, σκέφτεσαι ότι είναι σαν να μιλάς με τον Θεό. Αν και
στην αρχή δεν ήξερα πώς να εφαρμόσω στην καθημερινότητα μια τέτοια
προτροπή, ότι όλοι είναι δυνάμει “θεάνθρωποι”, όταν άρχισα να φέρομαι
έτσι, κατάλαβα το πραγματικό νόημά της.
Μαρία Μύτ., Γ2 : “Κατ΄ αρχήν ένοιωσα δέος γιατί
σκέφτηκα πως όταν βλέπω μπροστά μου τον Θεάνθρωπο Χριστό πόσο λίγη και
μικρή θα φαίνομαι μπροστά Του, πόσο τυχερή, ταυτόχρονα, είμαι που Τον
έχω γνωρίσει, ειμαι πρόθυμη να μάθω όσο γίνεται περισσότερα για Κείνον.
Να Τον μιμηθώ δηλαδή. Σίγουρα ένοιωσα αγάπη και ασφάλεια που ήμουν δίπλα
στους συνανθρώπους μου όταν τους έβλεπα μ΄ αυτόν τον τρόπο, ότι ήταν
πολύ θετικό να μαθαίνω να ακούω όσα λένε, να δίνω σημασία και να μαθαίνω
απ΄ εκείνους διαφορετικούς τρόπους να βλέπω τον κόσμο”.
Έλενα Μ., Γ2 : “Τα συναισθήματα που είχα όταν έβλεπα
τους συνανθρώπους μου για μια βδομάδα σαν δυνάμει Θεανθρώπους, να
μοιάζουν δηλαδή στο Χριστό ήταν εντελώς διαφορετικά. Σεβόμουν και
αγαπούσα τους πάντες, ανεξαιρέτως ηλικίας, φύλου, εθνικότητας και
θρησκείας. Τους βοηθούσα στις δυσκολίες τους, προσπαθούσα να τους κάνω
να διασκεδάζουν, να περνούν καλά. Όλα αυτά όμως θα ήταν καλύτερο να τα
εφαρμόζαμε σε όλους τους ανθρώπους καθημερινά και για πάντα κι όχι μόνο
για μια εβδομάδα. Έτσι θα φτιάξουμε ένα κόσμο όπου η αγάπη, η φροντίδα, η
γαλήνη, η ηρεμία, η σιγουριά συναισθήματα θετικά και ευχάριστα θα τα
αισθανόμασταν συνεχώς και θα ήταν τρόποι της καθημερινότητάς μας!”.
Μ. Γιάννης, Γ2 : “Δεν βρίζαμε, δεν χτυπούσαμε
κανέναν, δεν κοροϊδεύαμε, φερόμαστε καλύτερα. Αν και δεν το τηρήσαμε
ουσιαστικά παρά για λιγότερο από μια μέρα!).
Σαββίνα Ερ., Γ1 : Βλέποντας τον συνάνθρωπό μου ως
θεάνθρωπο νοιώθω δέος και μεγάλη ευγνωμοσύνη για αυτό που μου έχει
συμβεί. Ο κόσμος γύρω μου έχει αλλάξει. Έχει γίνει καλύτερος! Η φύση, οι
άνθρωποι, ολόκληρη η οικουμένη είναι γαλήνια. Αμέσως σβήνει το μίσος, η
κακία, ο φθόνος που επικρατεί γύρω. Παντού επικρατεί ειρήνη και αγάπη.
Τα πρόσωπα όλων είναι φωτεινά, χαμογελαστά. Υπάρχει μόνο αλληλοβοήθεια
και σεβασμός. Η πείνα, η δυστυχία, ο πόνος, ο πόλεμος γίνονται παρελθόν
πια!
Σκεύος Μ., Γ2 : Όταν βλέπουμε τον διπλανό μας ως
Θεάνθρωπο συμπεριφερόμαστε πιο ωραία σε εκείνους και σε όλο τον κόσμο.
Επίσης πιστεύω ότι θα αλλάζαμε και τους άλλους ανθρώπους γιατί αν
βλέπανε ότι όλοι άλλαξαν θα άλλαζαν κι αυτοί.
Μανόλης – Σάββας Μ., Γ2 : Ένοιωσα
δέος, συγκίνηση και μεγάλη χαρά. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να
ευχαριστήσω το Θεό που με αξίωσε να ζήσω κάτι τέτοιο. Μου ερχόταν να
πλησιάσω κάθε συνάνθρωπό μου να του φιλήσω το χέρι και να του συστηθώ
ταπεινά, να τον γνωρίσω ουσιαστικά. Καθόμουν να ακούσω ό,τι έλεγε με
διάθεση να ακολουθήσω τις καλές συμβουλές του στη ζωή μου.
Θανάσης Στ., Γ3 : Βλέποντας όλους τους ανθρώπους ως
Θεανθρώπους νοιώθουμε αγάπη ακόμα και για τους εχθρούς μας, δεν
νοιώθουμε εγωϊσμό αλλά χαρά, νοιώθουμε ελεύθεροι να επιτρέπουμε στους
άλλους να είναι διαφορετικοί από εμάς, θυσιαζόμαστε για τους συναθρώπους
μας και δεν νοιώθουμε την αδικία.
Θεόφιλος Β., Γ1 : Βλέποντας τον άλλον ως Θεάνθρωπο
και εικόνα του Θεού ξεπερνάμε τον εγωϊσμό μας και νοιώθουμε αδελφοσύνη
να μας δένει με όλους τους συνανθρώπους μας κα με όλα τα πλάσματα του
Θεού. Και αυτό μας βοηθάει να ξεπεράσουμε κάθε συμπεριφορά που μας
απομακρύνει από τον συνάνθρωπό μας και μας βοηθάει επίσης να βιώσουμε
την ταπεινοφροσύνη, αφού συνειδητοποιήσουμε πόσο ασήμαντοι είμαστε
μπροστά στο μεγαλείο της δημιουργίας. Επίσης μας βοηθάει να αναπτύξουμε
συναισθήματα αγάπης, κατανόησης, αλληλοβοήθειας. Με αυτόν τον τρόπο
νοώθουμε όλοι σαν μέλη μιας μεγάλης οικογένειας, όπου ο καθένας μπορεί
να έχει την υποστήριξη του άλλου και δεν θα νοιώσει ποτέ μόνος.
Αντώνης Σβ., Γ3 : Βλέποντας τον φίλο μου ως
Θεάνθρωπο ένοιωσα μέσα μου αδελφοσύνη και γαλήνη. Ένα πνεύμα αγάπης και
κατανόησης, οργάνωσης αλλά και συλλογικότητας.
Ιωάννα Χ., Γ3 : Ένοιωσα ωραία και οικεία με τους
συνανθρώπους μου. Απολάμβανα την παρέα τους, ένοιωσα εμπιστοσύνη και δεν
ένοιωσα καθόλου κακία ή αντιπάθεια για κανένα τους.
Ευανθία Στ., Γ3 : Το να βλέπεις το συνάνθρωπό σου
σαν Θεάνθρωπο κατά χάριν προκαλεί συναισθήματα τόσο έντονα που είναι
δύσκολα να τα νιωσει κανείς στη ζωή του. Αρχικά, αισθάνθηκα θαυμασμό για
τον συνάνθρωπό μου που μου φαινόταν διαφορετικός τις υπόλοιπες φορές
που τον αντίκρυζα. Ακόμα, έντονο ήταν το συναίσθημα του σεβασμού για
κάθε άνθρωπο αφού μαζί με την ανθρώπινη έβλεπα και την θεϊκή του φύση.
Επίσης, αισθάνθηκα ευχαρίστηση να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου και τους
ακούω γιατί η κάθε κίνηση και λέξη τους μου φαινόταν ξεχωριστή
ιδιαίτερη και επωφελής. Τέλος, βλέποντας τον συνάνθρωπό μου σαν
Θεάνθρωπο κατά χάριν αισθάνθηκα δέος, αφού έβλεπα όλους τους ανθρώπους
γύρω μου με έναν ξεχωριστό και διαφορετικό τρόπο από τις άλλες φορές,
εναν τρόπο που δεν μπορεί εύκολα να περιγράψει κανείς.
Θεμελίνα Κ., Γ1 : Ένοιωσα ιδιαίτερα τυχερή όταν
συνειδητοποίησα ότι η διπλανή μου, βαπτισμένη κι εκείνη σαν κι εμένα,
είναι δυνάμει και κατά χάριν Θεάνθρωπος, δηλαδή προορισμένη να μοιάσει
στον Θεάνθρωπο Χριστό, όπως κι εγώ, άλλωστε. Την αντιμετώπισα με μεγάλο
σεβασμό, γιατί ήταν μία διαφορετική και σημαντική ύπαρξη. Με έκανε να
νοιώθω τη διάθεση συνεχώς να διευρύνω τις γνώσεις μου για τον Χριστό, να
συνειδητοποιώ τα λάθη μου και να τα διορθώνω. Κι όμως, είναι απλώς η
καλύτερή μου φίλη!!
Ευανθία Στ., Θανάσης Στ., Γ3
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΒΟΥΗΣ, Β1 : Στην αρχή ήμουν πολύ περίεργος για το πώς γίνεται τόσο μικρά παιδιά να καταλάβουν το τι είναι ρατσισμός κι έμεινα έκπληκτος όταν είδα τί σκέφθηκε για να πετύχει το στόχο της η δασκάλα. Όταν είπε στα παιδιά ότι αυτοί με τα γαλανά μάτια είναι ανώτεροι από αυτούς με τα καφέ μάτια, αναρρωτήθηκα αν σκοπός της ήταν να κάνει τους μαθητές της αντιρατσιστές ή το αντίθετο. Φυσικά, την επόμενη ημέρα που είπε στους μαθητές ότι το σωστό είναι πως αυτοί με τα καστανά μάτια είναι ανώτεροι και ότι αυτό που τους είπε χτες ήταν ψέμματα, τότε άρχισα να καταλαβαίνω το έξυπνο σχέδιό της για να κάνει τα παιδιά να καταλάβουν πόσο κακό πράγμα είναι ο ρατσισμός. Επίσης, κατάλαβα ότι αν στις μικρές ηλικίες χρησιμοποιήσεις ζωντανό παράδειγμα για κάτι, ακόμα και για τον ρατσισμό, τότε αυτό χαράσσεται βαθειά μέσα τους και μένει για όλη την υπόλοιπη ζωή τους μέσα στο μυαλό τους, έτσι ώστε να έχουν καλή συμπεριφορά (να μην είναι ρατσιστές στο συγκεκριμένο παράδειγμα).Στη συνέχεια τα παιδιά που μεγάλωσαν κατά δεκαπέντε χρόνια, έκαναν οικογένεια και παιδιά δικά τους προσκλήθηκαν από τη δασκάλα τους να συζητήσουν πόσο τους επηρέασε στη ζωή τους το πείραμα. Αρχικά, είπαν πώς σκέφτονταν τότε και πως ήταν τόσο μεγάλο το μάθημα που η τάξη έμεινε αγαπημένη σαν οικογένεια και ο καθένας τους ξεχωριστά έμαθε τα παιδιά και τους γύρω τους να μην διακρίνουν για κανένα λόγο κανέναν.
Στο τελευταίο στάδιο της ταινίας βλέπουμε μια διαφορετική ομάδα, αυτή τη φορά το πείραμα γίνεται από μια πολιτεία της Αμερικής σε σωφρονιστκούς υπαλλήλους για να μη διακρίνουν τους διαφορετικής φυλής, χρώματος, φρονημάτων φυλακισμένους τους. Χωρίζονται πάλι σε δυο ομάδες, σ΄αυτούς που έχουν γαλανά μάτια (οι αδικημένοι, εδώ) και στους με καστανά μάτια (οι ευνοημένοι, τώρα). Και στις δυο ομάδες υπάρχουν μαύροι και άσπροι άνθρωποι, επομένως δεν διακρίνεται το χρώμα του δέρματος αλλά των ματιών. Νιώθουν πολύ άβολα οι γαλανομάτηδες, δεν μπορούν να αντικρούσουν τα λανθασμένα επιχειρήματα, νιώθουν απελπισία να αντιδράσουν, αφού ό,τι κι αν κάνουν αποδεικνύεται λάθος συμπεριφορά και επικρίνεται. Μ΄ αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνονται “στο πετσί τους” τις διακρίσεις που οι ίδιοι πιθανόν έκαναν στους φυλακισμένους που φυλάσσουν”.
Κατά τη διάρκεια της ταινίας προσπαθούσα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση των αδικημένων και να καταλάβω πώς αισθάνονται όταν υπάρχει διάκριση εναντίον τους. Ακόμα ένιωθα μίσος για τους άλλους που αισθάνονταν ανώτεροι και χτυπούσαν τα άλλα παιδιά. Επίσης αισθάνθηκα μελαγχολία γιατί στις μέρες μας το φαινόμενο του ρατσισμού είναι πολύ έντονο και πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν λόγω των διακρίσεων που γίνονται εις βάρος τους για το χρώμα, την εθνικότητα ή οποιαδήποτε διαφορετικότητα μπορεί να παρουσιάζουν από τους άλλους.
Τέλος, έντονα ήταν τα συναισθήματά μου για εκείνους που αντιμετώπιζαν το ρατσισμό, αφού φαινόταν στα μάτια τους η απογοήτευση, γιατί ενώ ήξεραν πως οι απόψεις της δασκάλας δεν στέκουν λογικά, δεν ήταν σε θέση να τις αποκρούσουν.
Ο ρατσισμός είναι ένα φαινόμενο που μαστίζει την κοινωνία μας και που πρέπει ο καθένας μας παίρνοντας για παράδειγμα τη δασκάλα αυτή, να αναλάβει δράση εναντίον του ρατσισμού και της προκατάληψης εναντίον κάποιων ανθρώπων διαφορετικών.